Առաջին միտքը, որ գալիս է՝ ախր ինչու՞ պետք է ես ներողություն խնդրեմ: Չէ՞ որ ես անում եմ ամեն ինչ: Ես խելոք սպասում եմ. այսքան տարի՝ գրեթե ողջ կյանքս, սպասել եմ ու հիմա այլևս չեմ կարողանում տեսնել, որ իմ սպասածներից ոչ մի բան չի իրականանում: Ու դրանից ուրիշ բաներ եմ սկսում մտածել… Երբ սպասածդ չի իրականանում, մտածում ես որ այն կա՛մ անհնար էր, կա՛մ մարդիկ քեզ չեն հասկանում: Հետո, երբ մի քիչ խաղաղվում ես, սկսում ես մտածել, որ դու ինքդ բոլորին կարող ես բացատրել ու հիմնավորել, որ ամեն, ամեն ինչ հնարավոր է այս կյանքում: Ու չարություն արած երեխայի պես մի քիչ ամաչում ես ջղային ժամանակ ասածներիդ համար և հասկանում, որ երբ հուզված ես, մտքերիդ շան տեղ չես դնում: Իսկ այդ դեպքում ստացվում է, որ չեն հասկանում մարդի՞կ… Հմմ… Մարդիկ շատ են, բազմազան, տարբեր ազգության, մասնագիտության, կրթության, անկրթության և այլն: Դու ինքդ էլ նրանցից մեկն ես, և այնպես չէ, որ դու ոչինչ չես հասկանում: Ուրեմն արի մարդկանց դեմ չկանգնենք: Չնայած դու կուզեիր, որ նրանք ինչ-որ բան անեին քեզ համար և հատկապես՝ սիրելիներդ: Սակայն նաև ընդունում ես, որ անզոր ես սիրելիներիդ էգոիզմի առաջ: Եվ ինչ-որ տեղ հոգու խորքում հույս ունես, որ իրենք էլ՝ քո էգոիզմի առաջ… Դու, սովորության համաձայն, էլի գնացել ես հեշտի հետևից ու այսպես սկսել ես մտածել միայն վերջերս՝ դրանից քեզ հարաբերականորեն լավ զգալով, քանի որ դու ոչինչ չես արել, այդ ուրիշներն են արել: Իսկ երեկ կինոթատրոնում նստած հասկացար, որ եթե կյանքդ կինո լիներ, քո անունը չէր լինի գլխավոր հերոսների ցանկում, որովհետև, ինչպես քիչ առաջ հասկացար, դու ոչինչ չես արել։ Քո անունը կլիներ միայն հանդիսատեսների ցանկում, որոնք ոչինչ չեն անում այդ կինոյի համար, քանի որ իրենցը չէ, և ոչ մի պատասխանատվություն չեն զգում դրա համար:

Ու այս առավոտ գիտակցեցիր, որ քո կյանքի գլխավոր հերոսը բոլորն են՝ բացի քեզանից: Փաստորեն խոշոր հաշվով դու թույլ ես տվել՝ ուրիշնե՞րը որոշեն քո կյանքը… Եվ ուզում ես՝ ուրիշնե՞րը ներողություն խնդրեն, որ դու փախել ես քեզանից, որովհետև ուրիշներին ավելի հեշտ է ներել, քան ինքդ քեզ: Դրա համար էլ է ուժ ու համարձակություն պետք, առանց այդ նույն ուժի ու համարձակության դու մի քայլ անգամ չես կարող անել դեպի քեզ: