Խոսքն այն մասին չէ, որ լրագրությունը մեզանում բարձրագույն մակարդակի վրա է, եւ որ լրագրողներն այլեւս սովորելու տեղ չունեն, այլ այն, որ մեր պաշտոնյաների պատկերացմամբ` իրենց ղեկավարած ոլորտների նկատմամբ հասարակության մեջ արմատավորված անվստահության պատճառը ոչ թե սեփական թերացումներն են, այլ լրագրողների աշխատանքի որակը: Ուստի նրանք աջուձախ խորհուրդներ ու ցուցումներ են շռայլում, թե ինչպես պետք է լրագրողներն աշխատեն, ինչի մասին գրեն եւ հատկապես` ինչպե՛ս գրեն:

 Հիմա հերթական նման նախաձեռնությունը ՀՀ զինդատախազինն է: Նա նույնիսկ գործնական քայլ է ձեռնարկել` լրագրողներին արժանահավատ տեղեկատվություն մատուցելու գործում կատարելագործելու: Քննչական մարմիններին նրա տված հանձնարարությունը` յուրաքանչյուր հանցագործության մասին հրապարակում կատարողին հրավիրել եւ պարզաբանող ինֆորմացիա տալ, մտորելու տեղիք է տալիս:

Իր պաշտոնավարման սկզբից լրագրողների,նաեւ` բանակում կատարված հանցագործությունների արդյունքում տուժածների ընտանիքի անդամների հետ շփումներում գովելի ակտիվություն ցուցաբերող երիտասարդ զինդատախազի այս որոշումը միայն առաջին հայացքից է թվում, թե դատախազության աշխատանքի թափանցիկության բարձրացմանն ուղղված քայլ է: Երկրորդ հայացքից որոշ հարցեր են առաջանում: Այդ հրավերքն ին՞չ է` պարտադրա՞նք, ուղղորդո՞ւմ, որ հենց քննչական մարմնի տրամադրած տեղեկությունները, բնականաբար համապատասխան լույսի ներքո, ԶԼՄ-ներում շրջանառվեն: Ի վերջո, եթե լրագրողն անհրաժեշտ է համարում, ինքն է դիմում ինֆորմացիայի համապատասխան աղբյուրին, ոչ թե նրա վզին ինֆորմացիայի աղբյուր են "փաթաթում": Այս առումով լիովին բավական կլիներ, եթե զինդատախազությունն իր մամուլի ծառայությամբ բաց եւ հրապարակային դարձներ քննվող գործերը, եւ թեմային անդրադարձող լրագրողներն առանց դժվարության ստանային իրենց հետաքրքրող տեղեկությունները:

Զինդատախազը հավանաբար մտավախություն ունի,  թե առանց քննիչների զանգ-հրավեր-պարզաբանումների լրագրողները "բութ եւ անիմաստ գործիք" կդառնան զինդատախազության դեմ հասարակական կարծիքի ձեւավորման գործում: Նշեմ, որ "բութ եւ անիմաստ գործիք" ձեւակերպումը ՀՀ նախագահինն է, որը նա գործածեց այս Ամանորին լրագրողների համար կազմակերպված ընդունելությանը:

Սերժ Սարգսյանն իր շնորհավորական ելույթում ասաց, թե անցնող տարին ընդհանուր առմամբ հաջող ու արդյունավետ էր լրատվամիջոցների աշխատանքի առումով: Հրավիրված լրատվամիջոցների ներկայացուցիներին նայելով, կարելի էր կռահել, թե որ լրատվամիջոցների աշխատանքն էր Սերժ Սարգսյանն արդյունավետ համարում եւ ինչու...

Սակայն, բացի այն, որ լրատվամիջոցների աշխատանքի արդյունավետություն գնահատելը նախագահական աշխատանք չէ, այլ տվյալ լրատվամիջոցի խմբագրի,այնուամենայնիվ հարց է առաջանում, թե ինչո՞վ էր նախագահը չափել արդյունավետությունը: Խմբագիրն, օրինակ, դա կարող է չափել ընթերցողների թվի ավելացմամբ, իր լրատվամիջոցին որպես արժանահավատ եւ օպերատիվ աղբյուրի կատարված հղումների թվով, գովազդի չափի մեծացմամբ եւ այլն: Իսկ ահա Սերժ Սարգսյանը որպես արդյունավետության մի ցուցանիշ վկայակոչեց, որ լրատվամիջոցները  "մեծ մասամբ կարողացան խուսափել քաղաքական համառ պայքարի բութ և անիմաստ գործիք լինելուց":

Ասվածը նշանակում է, որ "փոքր մասամբ"` լրատվամիջոցներն, այնուամենայնիվ, եղել են բութ եւ անիմաստ գործիք: Թե ամանորյա ընդունելությանը հրավիրված լրագրողներից քանիսն իրեն այդ պահին բութ եւ անիմաստ գործիք զգաց եւ քանիսը բութ եւ անիմաստ գործիք դառնալուց խուսափած` պարզ չէ, թե նրանցից քանիսն ասվածից վիրավորվեց, քանիսը` շոյվեց` նույնպես: Պարզ է մի բան, որ եթե երկրի նախագահի ելույթը գրողը չէր պատկերացրել, թե ինչ բառապաշար եւ ձեւակերպումներ են հարիր նախագահի խոսքին, եւ որ նախագահական հարկի տակ հյուր կանչվածներին չի կարելի ուղղակի թե անուղղակի բութ եւ անիմաստ "գործիքավորել", ապա նախագահը պետք է որ տեքստից ջնջեր այդ նախադասությունը: Դե բայց հայաստանյան լրագրողների ու լրատվամիջոցների գլուխը, ցավոք, ժողովրդական խոսքով ասած` որբի գլուխ է դարձել, ով ուզում է` խփում է, ով ուզում`  դալլաքություն սովորում, ով ուզում` լրագրություն քննադատել, ով ուզում` արդյունավետության մասին ելույթ գրել…

Իսկ ընդհանրապես, նախագահի արտաբերած այս նախադասությունը պարզապես "սադրում" է այն վերաձեւակերպելու եւ ասելու, որ Սերժ Սարգսյանի համար անցնող տարին թեեւ ընդգծված անարդյունավետ էր երկիրը կառավարելու առումով, բայց շատ արդյունավետ` լրատվամիջոցները կառավարելու եւ ենթարկեցնելու` նրանցից շատերին, ցավոք, դարձելով  նախագահականի պատվերը կատարող իրոք բութ եւ անիմաստ գործիքներ…

Հետեւաբար այս ամենի ֆոնին պետք չէ զարմանալ, որ պաշտոնյաները նախանձախնդրորեն հետամուտ են լինում, յուրաքանչյուրն իր պատկերացումներին համապատասխան, լրատվամիջոցների աշխատանքի ադյունավետությունը "բարձրացնելուն" …Գուցե այդպիսով հաջողվի եկող տարվա նախագահական ամանորյա ընդունելությանն ազդարարել, թե լրատվամիջոցների գործունեության առումով տարին բացառիկ արդյունավետ է եղել. Հայաստանում այլեւս ոչ մի բութ եւ անիմաստ գործիք լրատվամիջոց չի մնացել...

ԱՆԻ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ